Gregory Rusland: Nooit betrapt, maar is hij echt transparant?



Gregory Rusland: Nooit betrapt, maar is hij echt transparant?

Gregory Rusland, sinds 2012 voorzitter van de NPS, krijgt in politieke kringen en de media vaak vragen over zijn vermeende villa’s in Florida. De feiten zijn duidelijk: hij is nooit betrapt op corruptie, fraude of illegale handelingen rondom die vastgoedzaken. Juridisch staat hij schoon te boek. En dat is in een politieke wereld waarin integriteit vaak twijfelachtig is, op zichzelf al een prestatie.

Maar betrouwbaarheid gaat verder dan alleen niet betrapt worden.

Het draait om transparantie, om de bereidheid open kaart te spelen. Rusland zegt één huis te hebben gekocht in 1998, vóór zijn politieke carrière, en dat een tweede woning uit 2007 inmiddels is verkocht.

Hij stelt dat de aankopen gefinancierd zijn met leningen, deels in de VS en deels via de Surinaamse bank RBC. Prima, maar waar blijft de volledige openheid?

In een publieke functie is het niet genoeg onschuldig te zijn. Het is minstens zo belangrijk dit zichtbaar en overtuigend te maken. Juist als het gaat om geldstromen en vermogen, willen burgers en kiezers duidelijkheid en eerlijkheid.

Vasthouden aan vaagheden en het niet vrijgeven van volledige informatie voedt onvermijdelijk geruchten en wantrouwen.

Rusland wordt vaak gezien als een bedachtzame en respectvolle leider, maar zijn terughoudendheid in deze kwestie creëert een kloof tussen zijn woorden en de verwachtingen van transparantie.

In de politiek geldt: wie wil leiden, moet ook het licht op zijn handelen durven laten schijnen.

De conclusie?

Gregory Rusland is juridisch onschuldig en ‘nooit betrapt’. Maar politieke integriteit vraagt ook om openheid en eerlijkheid. En zolang hij die volledig openheid niet toont, blijft er ruimte voor twijfel.

Want vertrouwen wint een leider niet alleen door niet fout te zijn, maar vooral door open te zijn.

Zoals het oude spreekwoord zegt:
Wie het licht niet wil zien, moet de schaduw niet verwijten.

Columnist: A.K. Jitan





Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Afscheid aan President Santokhi

Image
Weledele Heer, Excellentie President Chandrikapersad Santokhi, 17-07-2025 Vandaag markeert niet alleen het einde van een ambtstermijn, maar ook het begin van een nieuwe fase in de politieke strijd die wij allen elk op onze eigen wijze voeren voor een rechtvaardig, verenigd en welvarend Suriname. Hoewel ik geen directe samenwerking met u heb gehad, heb ik mij met volle overtuiging ingezet voor uw herverkiezing tijdens de verkiezingen van 25 mei 2025. Niet uit persoonlijk belang, maar vanuit diep respect voor uw leiderschap, uw principes en uw inzet voor het Surinaamse volk. De verkiezingsuitslag heeft niet de gehoopte overwinning gebracht, maar het vuur dat u hebt aangestoken in harten en hoofden van velen, dooft niet. Ik heb gestreden aan uw zijde op afstand, maar met volledige toewijding omdat ik geloof in uw visie, uw staatsmanschap en uw onverzettelijke inzet voor de democratie. Uw afscheidsboodschap van gisteren getuigt van politieke klasse, moed en ver...
Read more

Mevrouw Cotino’s uitspraak zaait verdeeldheid in Suriname

Image
Mevrouw Cotino’s uitspraak zaait verdeeldheid in Suriname Recent veroorzaakte NDP-DNA-lid mevrouw Cotino opschudding in Suriname met een uitspraak die niet slechts ongepast, maar ronduit discriminerend genoemd kan worden. In een interview stelde zij dat tijdens de regering van oud-president de heer Chandrikapersad Santokhi alleen maar Hindoestanen en slechts één Surinamer aanwezig waren, verwijzend naar voormalig minister Saskia Walden. Laat dit duidelijk zijn: woorden als deze zijn geen onschuldige observaties. Ze zijn een krachtig instrument om verdeling en wantrouwen te zaaien. In een land dat historisch rijk is aan diversiteit, zijn dergelijke uitspraken als olie op het vuur. Door te stellen dat slechts één Surinamer aanwezig was en daarbij specifiek te verwijzen naar minister Saskia Walden, impliceert mevrouw Cotino dat de rest van de regering minder Surinaams zou zijn vanwege hun etnische achtergrond. Dit is een directe aanval op de nationale eenheid. Bovend...
Read more

Vijftig Jaar Onafhankelijk: Belofte, Illusie en Realiteit.

Image
25-11-1975 – 25-11-2025 Vijftig jaar onafhankelijk. Een halve eeuw. In de meeste landen is dat het moment waarop men trots terugblikt, de borst vooruit, vlaggen in de lucht, kinderen die liedjes zingen over vrijheid. In Suriname heerst vooral een andere emotie: vermoeidheid. Alsof we met zijn allen naar een verjaardagsfeest zijn uitgenodigd waarvan we niet zeker weten of het eigenlijk wel te vieren valt. We zijn officieel vrij sinds 1975, maar vrij waarvan, en vrij waaróm? De politieke soevereiniteit hebben we, daar niet van. Maar soevereiniteit zonder stabiliteit is als een huis zonder dak: officieel bewoonbaar, maar vooral geschikt om nat te regenen. De geschiedenis van Suriname leest als een boek waarvan elk hoofdstuk door een andere schrijver is herschreven. Eerst de euforie van de onafhankelijkheid, gevolgd door het ijskoude hoofdstuk van 1980, toen een handvol mannen het land gijzelde onder het mom van een “revolutie”. Het land verloor niet alleen democratie, maar ook vertrouwen ...
Read more