Anand Jitan

25-11-1975 – 25-11-2025 Vijftig jaar onafhankelijk. Een halve eeuw. In de meeste landen is dat het moment waarop men trots terugblikt, de borst vooruit, vlaggen in de lucht, kinderen die liedjes zingen over vrijheid. In Suriname heerst vooral een andere emotie: vermoeidheid. Alsof we met zijn allen naar een verjaardagsfeest zijn uitgenodigd waarvan we niet zeker weten of het eigenlijk wel te vieren valt. We zijn officieel vrij sinds 1975, maar vrij waarvan, en vrij waaróm? De politieke soevereiniteit hebben we, daar niet van. Maar soevereiniteit zonder stabiliteit is als een huis zonder dak: officieel bewoonbaar, maar vooral geschikt om nat te regenen. De geschiedenis van Suriname leest als een boek waarvan elk hoofdstuk door een andere schrijver is herschreven. Eerst de euforie van de onafhankelijkheid, gevolgd door het ijskoude hoofdstuk van 1980, toen een handvol mannen het land gijzelde onder het mom van een “revolutie”. Het land verloor niet alleen democratie, maar ook vertrouwen ...

  Datum: 10-11-2025 De misser die het vertrouwen ondermijnt: wie spreekt eigenlijk namens Suriname? De afgelopen dagen werd pijnlijk duidelijk wat er gebeurt als de communicatie in de top van de regering faalt. Eerst horen we van vicepresident Rusland dat er gesprekken plaatsvinden met Chinalco, een internationale bauxietgigant. Niet veel later zegt president Geerlings‑Simons dat er helemaal geen gesprek is, dat er geen onderhandelingen lopen en dat de regering zich aan één lijn houdt: geen bauxietexport. Voor wie is dit? Voor de burgers? Voor de media? Voor buitenlandse investeerders? Niemand weet het nog. Wat wel zichtbaar is, is een communicatie‑mismatch die vragen oproept over mandaat, zeggenschap en politieke coördinatie. 1. Inconsistentie in boodschappen Het tegenovergestelde verklaren van twee topfiguren in één regering is meer dan een nuanceverschil; het is een symptoom van structurele zwakte. Het wekt de indruk dat er geen samenhangend beleid is en dat elke ambtsdrager zij...